Realization Of Dreams

2012-02-17T05:23:00.001+03:30

I have a real dream...

2012-02-16T18:49:00.002+03:30

Finally... I found it! :D

2012-02-02T04:07:00.002+03:30

!بعضی دوستی ها رو با دنیا نمی شه عوض کرد

حتی اگه کمرنگ بشن خاطراتشون پر رنگ می مونه، بعضی وقت ها لابه لای عکس ها و خاطره ها دلت برای یکی از اون دوست ها تنگ می شه، پر می کشه میره و میبرتت تا اون دور دورها تا زمان اون دوستی و برت می گردونه سر جایی که هستی

2012-01-24T17:21:00.004+03:30

دارد می رود امتحان بدهد، همکلاسی چینی ام را می گویم. از صبح در آزمایشگاه مشغول درس خواندن بودیم. ردیف دستگاههای پشت من نشسته بود. اولش که آمدم دیدم اینجاست آمدم سلام واحوالپرسی کردیم. خیلی وقت بود هیچ کدام از همکلاسی هام را ندیده بودم. تقریبا از قبل از تعطیلات تا امروز. از امتحانات پرسیدیم و درس های ترم پیش. نشستم پشت سیستمی که همانجا پشت سرش بود. ساعت دوازده آمد گفت دارم می روم برای ناهار. وقت ناهار بود با هم رفتیم سلف. تنهایی غذا خوردن را زیاد دوست ندارم. از اینکه یک نفر در این روزهای خلوت دانشگاه پیدا شد که با هم به سلف برویم خوشحال شدم. پشت میزی کنار پنجره های بزرگ سلف روبروی هم نشستیم. راجع به پروژه و درس های ترمم بعد صحبت کردیم و اینکه مجبور است پروژه اش را زودتر از بقیه به پایان برساند چون اقامتش اینجا تمام می شود و می خواهد از آخرین فرصت های مدت اقامتش برای سفر در اروپا استفاده کند. گفتم از سال قبل که آمدی ه کشورت برنگشتی؟ گفت نه تو چطور گفتم نه! گفت تو هم مثل من دیوانه ای. پرسیدم برمی گردی به کشورت و مشغول کار می شوی؟ گفت احساس می کنم از زندگی واقعی خیلی دور شده ام. برمی گردم و کنار بقیه دوستانم مشغول کار می شوم. حرفش برایم جالب،بود. زندگی واقعی! ناهار را که تمام کردیم دوباره به آزمایشگاه برگشتیم. ساعت سه با استاد قرار امتحان گذاشته بود، دقایقی قبل .از اینکه برود وسایلش را جمع کرد با من خداحافظی کرد، برایش آرزوی موفقیت کردم تشکر کرد و رفت

شاید این روز را فراموش کنم، خواستم یادم بماند که چه روز خوبی بود امروز دیدن یک آشنا در دانشگاه

به این فکر می کنم که چند ماه دیگر فقط آدم هایی را که حالا همکلاسی هایم هستند خواهم دید، بعد هرکدام به کشور خودشان بازمی گردند و به زندگی واقعی که بدنبالش هستند، با شرایطی که در ایران پیش می رود حتی امید به اینکه برای دیدار هم به کشورم برگردم ندارم
، احساس تعلق شاید حس خیلی خوبی باشد، حسی که هرگز به طور کامل حسش نکردم.

اینکه متولد جایی باشی و جای دیگری بزرگ شوی همیشه حس غریبگی را در دلت نگه می دارد حتی اگر به زادگاهت برگردی باز هم
آشنای غریبی هستی که افکارت جای دیگری سیر می کند

حالا حداقلش این است که می گویم متعلق به فلان کشور هستم، زادگاهمم آنجاست، اقوام و دوست و آشنا دارم، زبان های مختلفش را ،
،صحبت می کنم، آنجا تحصیل کردم، رشد کردم زندگی کردم

اما آن حس تعلق را نمی دانم وقتی به کشورم برگشتم به کجا ارجاع دهم؟ خودم در شهری زندگی می کنم که از زادگاهم دور است،
کودکی ام را هم در جای دیگری جا گذاشته ام، کودکی ای که منشا همه ی نقشه های من برای زندگی اکنون و آینده ام بوده است

...

2012-01-18T22:45:00.001+03:30

:| بعضی آدم ها غلط انداز هستند

:| نباید قضاوت کنیم، هیچ قضاوتی

2012-01-09T22:06:00.005+03:30

صداها
اصوات، زبان ها، لهجه ها، موسیقی، گاهی آنقدر روی ما تاثیر می گذارند، ممکن است براحتی متوجهشان نباشیم
گاهی صداها در بخشی از زندگیمان آنچنان در وجودمان رخنه می کنند و می مانند در پس لایه های عمیق وجودمان که حتی فکرش را هم نمی کنیم روزی احیا شوند و ما را ببرند به لایه های خاک گرفته و دست نخورده ی وجودمان که روزی در پس فصل های زمان در گذشته پنهان شده بودند
چیزی که هست در حال حاضر می بینم این است که چگونه موسیقی آذری که بخش عظیمی از حافظه ی شنیداری کودکی ام را پر می کند روحم را ارضا می کند

2011-12-14T18:21:00.002+03:30

یه خاطراتی تو گذشته ت هست که می خوای کلا پاکشون کنی از ذهنت، با همه ی متعلقاتشون
دلم می خواد خاطراتم از بدو ورود به دانشگاه تا اتمام دوره لیسانس و شروع فوق لیسانس کلا پاک بشه، قبل و بعدش قابل تحمله اما اون بازه رو واقعا دوست دارم از حافظه م پاک کنم، تنها دلخوشی ای که در مورد اون دوره می تونم به خودم بدم اینه که تجربیات زیادی بدست آوردم
اما هرگز دلم نمی خواد به اون زمان برگردم... هرگز ... هرگز... هرگز

2011-12-12T18:26:00.004+03:30

هر چی با خودم صحبت می کنم نمی تونم خودمو راضی کنم! چیکار کنم خب همچین آدمی نیستم زوره؟ کاش بودم ولی
):

2011-12-09T03:14:00.001+03:30

2011-12-05T03:06:00.002+03:30

روزی به خاطر فرصت هایی که به گونه غیر منصفانه ای به ما داده نشده، شکرگزار خواهیم بود
به خاطر تمام فرصت هایی که در گذشته انتظار داشتم براورده شود و به طرز عجیب و غیر منطقی براورده نشدند شکرگزارم. حالا می فهمم منطقی عمیق تر از آنچه فکرش را می کردم پشت براورده نشدن آن خواسته ها پایداری می کرد، به خاطر این پایداری سپاسگزارم
گاهی ما انتظاراتی داریم که در لحظه و شرایط خاصی برایمان ایده آل می نماید، می شود تمام آنچه که می خواهیم در آن بازه زمانی براورده شود همه ی امیدمان را پشت براورده شدن آن می پنداریم. همه چیز را مناسب می بینیم برای براورده شدنش، اما در کمال ناباوری نیروی عجیبی از جایی که فکرش را هم نمی کنیم سر بر می آورد و ما را به عقب می راند، گویی تمام آنجه رشته ایم پنبه می شود، می رود که به نا امیدی پیوندمان دهد، مدتی که بگذرد می بینیم راهی که آن نیروی مخالف پیش پایمان گذارده ما را بهتر از آنچه انتظار می کشیدیم در راه خود قرار داده است

2011-12-04T15:01:00.002+03:30

Adolf Hitler as a child

همه ی انسان ها بخشی از زندگی خود را غرق در معصومیتی غریبانه سپری می کنند

2011-11-14T00:24:00.003+03:30

به خاطر همه ی موقعیت های سختی که درش بودم خدا رو شکر می کنم! به خاطر همه ی آدم های بدجنسی که توی زندگیم بودن! بخاطر بدجنسی هایی که در حقم کردن! بخاطر کسایی که با بدجنسیشون دلم رو شکستن! بخاطر همه شون خدا رو شکر می کنم! خیلی خوشحالم که باعث شدن یاد بگیرم امثالشون رو زود از بقیه تشخیصش بدم
خداوندگارا شکرت بخاطر اینکه اون ها رو آفریدی و سر راه من قرار دادی تا خیلی چیزها یاد بگیرم! خوشحالم چون می دونم هنوز چیزهای خوبی هست که باید یاد بگیرم و به بقیه یاد بدم
سپاس سپاس سپاس

2011-11-14T00:22:00.001+03:30

جا داره باز هم بخاطر اینکه دانشگاه آزاد درس نخوندم از خودم تشکر کنم
:D

2011-11-14T00:13:00.003+03:30

:) !این هم رفیق جدید ما

2011-11-01T13:55:00.002+03:30

!چقدر خوشحالم از اینکه دانشگاه آزاد درس نخوندم

از خوشحالی های ما هم یکیش اینه*

2011-10-29T18:23:00.000+03:30

!!!روزهای غم انگیز منه خوشحال، یا روزهای شاد منه غمگین

2011-10-25T13:59:00.002+03:30

بدون آفتاب نمی شود زندگی کرد، برای من زندگی بدون آفتاب سرد و غمگین است
هرگز نمی توانم جایی که هفته به هفته رنگ خورشید نمی بیند دوام بیاورم
آفتاب انگار مثل درمان است، گرم است
دوستش دارم

2011-10-15T11:20:00.002+03:30

انتظار شاید در حالت کلی خوشایند نباشد، اما بعضی انتظار ها انتظار های خوبی هستند، مثل انتظار برای رسیدن، رسیدن کسی که می دانی می آید حتما! می دانی سر ساعتی که مقرر شده کمی زودتر یا دیرترش حتما می آید، مثل انتظار رسیدن سر ساعت به جایی که می دانی کسی آنجا منتظرت است. وقتی می بینی دیرت شده و ماشین خبر می کنی تا صاف تو را ببرد همانجا که باید بروی، همانجا که او هست! تمام راه برای ندیدن نور چراغ عقب ماشین هایی که در ترافیک راه را سد کرده اند، کتابت رااز کیفت در می آوری و سرت را پایین می اندازی و داخل کتاب می روی تا کمی یادت برود دلهره ات را! چه قدر این کتاب خواندن می چسبد! اگر بدانی! سر خیابان یک طرفه پیاده می شوی، کمی راه را باید پیاده بروی چقدر دیگر مانده تا به او که نمی دانی کجا منتظرش گذاشته ای برسی، لبه ی سکویی می نشینی و تکیه می دهی به نرده ها با تلفن همراهش تماس می گیری جواب نمی دهد، دیگر سرما را هم نمی فهمی، دستت را از جیبت بیرون می آوری، کتابت را با ولع باز می کنی و با هیجان بیشتری به خواندن ادامه می دهی! ناگهان گوشی ات زنگ می خورد، حتما خودش است! با خونسردی صفحه گوشی را نگاه می کنی، بله خودش است! می گوید کمی آنطرف تر نزدیک ورودی سالن ایستاده، از لابه لای نرده ها می بینی اش، خوب تا شروع نمایش نیم ساعتی وقت هست! این انتظار می شود یکی ازبهترین خاطراتت
بعضی انتظارها خوب اند، آدم را با دلهره سرخوش می کنند، مثل انتظار و دلهره ی خوانده شدن اسم شاگرد اول ها و دادن جایزه شان سر صف یا برنامه هایی که به مناسبتی خاص برپا می شد! از اول برنامه با لبخند معنا داری سر جایت می نشستی تا زودتر آخرش برسد و اسمت را بخوانند، بروی آن بالا جایزه ات را که نمی دانی چیست بگیری برایت کف بزنند و سرخوش تر از همیشه با جایزه ات به خانه بروی که زودتر به اهل خانه نشانش بدهی
بعضی انتظارها خوبند مثل انتظار مادری برای دیدن فرزندی که در دل می پرورد، منتظر می ماند آنقدر که روزی او را بدنیا آورد، بشود جگر گوشه اش، بشود تکه ای از جانش که خارج بدن از او می زید
انتظاری مثل وقتی قرار است کسی خبر خوبی بدهد، انتظار برای آغاز کاری، برای آغاز فصلی، برای رسیدن روزی، برای درودی، برای لبخندی و هر چیزی که می دانی هست، می دانی که حتما هست
(:

2011-10-14T01:44:00.002+03:30

گاهی رسیدن به بعضی چیزها که روزی برایمان آرزو بوده خیلی غم انگیز است! انگار آدمی هر آرزویی کند براورده می شود! اما وقتی به آرزوی براورده شده ات احساس تعلق نکنی انگار که اشتباهی آرزو کرده ای! غم انگیز می شود همه چیز!
یادت می رود آرزویی که متعلق به تو نباشد هرگز برای تو براورده نمی شود، پس قدر آرزوهای براورده شده ات را بدان و آرزوهای خوب کن
(:

2011-09-25T14:11:00.004+03:30

اولین روزهای پاییزی رو می گذرونم، خنکی هوا رو نوک بینیم و روی بازوهام احساس می کنم. همیشه اول پاییز یه حس پر انرژی به همراه داره، برای من همیشه این طور بوده! احساس خوبی بهم می ده، یاد روزهای مدرسه می افتم. جمعه های ماه مهر، پاکنویس کردن جزوه های درسی توی دفتر تمیز و نو. بوی برگ های خشک، رنگ آسمون، صدای پای پاییز، . همیشه این حس پاییزی یه حس شیطنت خفته رو در من بیدار می کنه، یه حسی که با دیدن دوستام توی مدرسه بهم دست می داد. دوستی، معلم های تازه، درس های جدید، بوی کتاب نو... هنوز هم همون حس های خوب هستن، انگار که جزی از پاییزن و باید باشن تا بشه زندگی کرد
به شادی این روز های خوب، هویجی پوست می کنم، می رم توی بالکن، خودم رو میندازم روی نرده ها و هویجم رو گاز می زنم، چه لذتی... انگار هر بار صدای گاز زدن هویج تو کل محوطه می پیچه و لذتش رو چند برابر می کنه
(:

2011-09-23T16:11:00.001+03:30

از آدم هایی که به راه حل اعتقاد دارن خوشم میاد
(:

2011-09-15T02:17:00.001+04:30

:D دوست دارم یه سفر برم جامائیکا

2011-09-13T01:47:00.004+04:30

خانم همسایه
هر از گاهی که حوصله ام سر می رود، سرم را از پنجره ی اتاقم بیرون می برم، خانم همسایه هم حوصله اش سر می رود. سرش را از پنجره بیرون می آورد
با هم سرمان را از پنجره بیرون می آوریم، نگاهمان به هم گره می خورد
دوستیم انگار
دوستش دارم، دیروز در جشنی دیدمش آمده بود با خانم جوانی که بچه ای در کالسکه داشت روبوسی کرد و گرم صحبت شد
نشد بروم جلوتر در آغوشش بگیرم و بگویم من همانم که هر بار از پنجره بیرون را تماشا می کنم به پنجره خانه ات چشم می دوزم
دیدنت را دوست دارم، وقت هایی که می بینمت شاد می شوم، وقتی نیستی دلم تنگ می شود برایت
:)

2011-09-10T04:32:00.002+04:30

چهار راهی هست که دوستش می دارم
در این شهر چهار راهی هست
چهار راهی هست که در ضلع شمال شرقی اش مغازه ای است
در این شهر چهار راهی هست که دوستش می دارم فقط به خاطر دومین مغازه ای که در ضلع شمال شرقی اش است
(:

2011-09-07T14:24:00.001+04:30

!با امروز یک ساله که اینجا هستم

2011-09-06T12:16:00.004+04:30

سال گذشته در این تاریخ، آخرین روز رو در ایران سپری می کردم، تا غروب تهران بودم برای کارهای ترجمه مدارکم که آخرش هم دارالترجمه به موقع آماده ش نکرد. تو مسیر رفت و برگشتم با یه سری از دوستام تلفنی خداحافظی کردم. صبح هم رفتم خوابگاه با دوستام خداحافظی کردم. کتابی که مدت ها دنبالش بودم و کتابفروشی های تهران و کرج و اصفهان رو زیر پا گذاشته بودم و پیداش نکردم رو صبح آخرین روز تو کتابفروشی مژدک نزدیک دانشگاه پیدا کردم. غروب که رسیدم کرج با عجله رفتم یه سری خرید کردم، هنوز لپ تاپم رو که داده بودم ویندوزش رو عوض کنن، و باطری که سفارش داده بودم رو تحویل نگرفته بودم. وقتی رسیدم زینب اومده بود دم خونمون که خداحافظی کنیم. خونمون پر از مهمون بود، هنوز چمدونامو نبسته بودم! رفتم تو اتاقم و درو بستم فقط لاوین رو راه دادم که موقع جمع کردن وسیله ها کمکم کنه و کمتر بغض کنه. چقدر دلم براش تنگ شده! یه ساله که ندیدمش، هم اون، هم خیلی های دیگه... تقریبا همه... نمی خوام موقع رفتن و خداحافظی رو به یاد بیارم، اصلا یه تیکه هایی از خاطرات رو باید برید، باید پاک کرد، شفاف کرد تا بشه مثل یه شیشه و بشه اونطرفش رو دید، اشک و غم مثل غبار روی شیشه ست! لازم نیست شیشه رو بشکنی تا شفاف ببینی، می تونی پاکش کنی
گاهی دلم تنگ می شه

2011-08-31T17:37:00.000+04:30

See with your heart, and love with your eyes...

2011-08-29T21:18:00.003+04:30

... همیشه دل آدم می سوزد از آدم هایی که دیر می شناسیشان و زود باید بروند
زودتر از آن می روند که از بودنشان سیر شوی، و وجود اندک تکرار ناپذیرشان را برای همیشه بر خاطرت حک می کنند
می شوند کارت پستالی که روزی غیرمنتظره در صندوق پست می یابیشان، تلفنی غیرمنتظره که خبر از بازگشت غیرمنتظره شان برای دیدار می دهد، این آدم ها تکرار نمی شوند از هر کدامشان فقط یکی هست، فقط چه حیف که زود می روند

2011-08-24T17:50:00.002+04:30

وقتی تعداد دوستای خوبت زیاد باشه، فکر کردن به اینکه چه کسی بهترین دوستته سخت می شه! من دوستای خوبی دارم
دلم می خواد قدر همه شون رو بدونم
اما هنوز نمی دونم دوست صمیمیم کیه، انگار سالهاست که دوست صمیمی نداشتم
آخرین باری که یه دوست صمیمی داشتم که تا آخر دوستیمون دوست صمیمی بودیم و بخاطر تغییر مکان مجبور شدیم از هم خداحافظی کنیم مربوط به وقتیه که دوازده ساله بودم. الان سال هاست که ازش بی خبرم دنبالش می گردم، شاید یه روزی دوباره یه جای دنیا پیداش کنم. ارتباطمون با یه لبخند شروع شد، یا شایدم اول با یه اخم. تصویری جدی که از خودمون ساخته بودیم برای اولین بار چشم تو چشم هم نگاه کردیم، بعد هر دو زدیم زیر خنده؛هیچ وقت اون روز رو یادم نمی ره. بعد از اون دوست های خوبی شدیم. بعد از اینکه رفت دوست های زیادی داشتم، دوست های خوب! اما دوست صمیمی انگار یه چیز دیگه ست. نمی دونم فرقش چیه. ممکنه یه حرف هایی رو، درد دل هایی رو، کارهایی رو باهاش در میون بذاری که با بقیه هم در میون می ذاری. اما انگار اون یه نفر فرق داره، برات ارزشمند می شه حرفاش، نگاهاش، گوش دادن هاش... خیلی وقته دیگه از این دوستی ها ندیدم
حالا دوست خوب زیاد دارم، خیلی زیاد، همه شون خوبن، اما بعضی هاشون دوست ترن
دوستشون دارم، بعضی هاشون دورٍ دورن، بعضی هاشون نزدیک نزدیک. فاصله شون رو می گم، هر کدوم زیر یه آسمونن، نه یک جا، نه دو جا... همه جا هستن. وقتی شب ها به آسمون نگاه می کنم، هر کدومو تو یه ستاره می بینم
ستاره های نزدیک، ستاره های دور... اونایی که روشن ترن، بیشتر توی زندگیم هستن، اونایی که ریزترن دورترن دلتنگی می کنم براشون اما هستن
مدت هاست دلم لک زده برای یه دوست صمیمی خوب
من بهترین دوست خودم هستم
حالا بعد از مدت ها یه دوست خوب می خوام که صاحب خودش باشه، نه صاحب من
دوستی من باعث دوستی با خودش باشه، نه خستگی روحش و پریشونی فکر من
من یه دوست صمیمی خوب می خوام، نه یه عاشق، نه یه دوست پسر، نه یه همزبون، نه یه همدرد، یه دوست صمیمی خوب
خیلی از دوست های خوب نمی تونن دوست صمیمی باشن
حتی بهترین دوست ها هم گاهی نمی تونن، دور می شن دورٍ دور... انگار که هرگز نباید می بودن
یه چیزهایی فرق داره
دوست صمیمی می دونه انتظاراتش باید در چه حد باشه، اما بقیه نمی دونن
دوستی مرزهایی داره، فرق دوست صمیمی با بقیه اینه که مرزها رو رد نمی کنه، اما بقیه ممکنه مرز ها رو رد کنن، یا اینکه بخوان ازش عبور کنن، یه روزی این حس رو بهت می دن که الان وقتشه دورت رو حصار بکشی

2011-08-24T17:46:00.002+04:30

:) می خوام تنها باشم

2011-08-23T13:13:00.007+04:30

اگر کسی دیده باشد از همسایه ها، می گوید این دیوانه کیست که اینچنین سرش را از پنجره بیرون کرده و دیوانه وار قهقهه می زند

تابحال از فشار زندگی انیچنین قهقهه سر نداده بودم که امروز صبح اینکار را کردم

پنجره برای من یعنی زندگی، یعنی امید، یعنی پرواز دادن دردها با قهقهه و رقص و آواز

2011-08-23T12:33:00.002+04:30

ذاتا آدم صبوری هستم، یعنی اصلا مسیر زندگی ام مرا طوری پیش برده که صبور بار آمده ام، به همین خاطر است که می توانم آدم ها را با صبر به سزای اعمالشان برسانم و به مرور زمان متنبه کنم
:)

2011-08-15T01:04:00.003+04:30

ماه کامل کنار شاخ و برگ کاج نورش را بر بالکن می تاباند، صندلی ای می برم می نشانم همانجا می نشینم، برمی گردم توی اتاق، صدای موزیک را بالا می برم، صدای ملایم گیتار مرا در نور ماه به رقص وامی دارد. آرام مست این نورافشانی ماه دست به دست پرتوهای سفید می رقصم. شاید عاشق یکی از همان هایی شده ام که در هواپیمای گذران از کنار ماه روشن نشسته و در خیال منزوی اش دختری را در نور ماه در بالکن خانه ای رقصان می پندارد
(:

2011-08-15T01:02:00.002+04:30

... بگذار کمی عاشقی کنم

2011-08-09T16:16:00.004+04:30

To solve the problems, just go back to the source...

می کوبیم، تا از اول بسازیم

2011-08-04T00:32:00.001+04:30

Goodbye Prince Pillow!
See you in another life!

2011-08-02T11:32:00.004+04:30

Souvenirs from Poland
Thanks to my polish friends

وقتی مهمان لهستانی ام ویدئوهای مربوط به تاریخ کشورش را نشانم می داد و با افتخار در موردش برایم توضیح می داد، احساس کردم خیلی بیشتر از این ها جا دارد به گذشته ی کشورم افتخار کنم

2011-07-27T15:25:00.002+04:30

:-D

2011-07-25T13:25:00.001+04:30

2011-07-22T18:00:00.000+04:30

2011-07-20T16:21:00.001+04:30

الان می فهمم چرا همه چیز یه جورایی برام بی حس و حال جلوه می کنه! یعنی یه جمله انقدر می تونه روی زندگی آدم تاثیرگذار باشه؟

2011-07-13T13:39:00.006+04:30

Sometimes you should be patient!

2011-07-09T02:08:00.003+04:30

2011-07-09T01:23:00.002+04:30

بعضی چیزها روی آدم اثر می گذارند، روی روحش حک می شوند، پاک کردنشان کار آسانی نیست، درد دارد، صبر می خواهد

2011-07-09T00:49:00.000+04:30

حالا لازم نیست نمک رو زخم من بپاشید، خودم به اندزه کافی درد دارم
:(

2011-07-08T20:04:00.004+04:30

بعضی آدم ها، در بعضی شرایط متولد می شوند، در بعضی شرایط رشد می کنند که آن شرایط آن ها را مجبور می کند طور دیگری رفتار کنند، طور دیگری فکر کنند،طور دیگری به زندگی بنگرند... بعضی مجبور می شوند قوی بار بیایند، یعنی همیشه نیرویی نامرئی آن ها را تحت فشار قرار می دهد، همیشه... همیشه... همیشه
مجبور می شوند با آن نیروی همیشگی کنار بیایند، گاهی نمی شود با نیروها مبارزه کرد، می شوند جزئی از وجودمان
بعضی وقت ها مجبورند تنها بمانند، تا بتوانند فکر کنند، زندگی کنند، آن طور که باید باشند.
گاهی چیز هایی در زندگی هست، حقایقی، راز هایی، که فقط باید آن ها را در بعضی شرایط زیست تا فهمید

2011-07-07T22:57:00.001+04:30

خیلی هنر کردم تا به حالت اولیه ام بازگشتم، دیگر به هیچ بی هنری اجازه نمی دهم مرا از این حالت خارج کند

2011-06-25T13:36:00.003+04:30

یک گوشه بنشینم، روح زنده ی شهر مرا آرام کند
با آوای ترانه ها
دلم هوای ایران می کند

2011-06-25T04:51:00.001+04:30

کاش یه چیز دیگه آرزو کرده بودم

2011-06-15T22:34:00.004+04:30

دوست دارم مثل آن وقت ها دلم برایت تنگ شود، منتظر آمدنت شوم و هر لحظه که ساعت آمدنت نزدیک می شود، خوشحال تر شوم. بعد خودم را به بی خیالی بزنم که نیامدی، وقتی در بی خیالی ام غرق شدم پیدایت شود و من غافلگیر شوم

2011-06-02T22:53:00.001+04:30

چند وقتیست می نویسم و پاک می کنم، دوست دارم باز هم بنویسم

2011-04-27T17:53:00.003+04:30

گاهی همه چیز با یک نقاشی پاک می شود... قطار می شود، از دستانم می گذرد، پل قلم مو را می پیماید، در رنگ ها حل می شود و روی صفحه ای سفید می خشکد

2011-04-09T00:29:00.002+04:30

Going to a cafeteria, early in the morning, that won't be so bad even if I go alone...
I should do it sometimes!
PS. this place in the photo is one of my favorites in Bologna.

2011-03-31T17:12:00.003+04:30

دوست من، زندگی را سخت نگیر، هر لحظه ی زندگی مثل تکه ای کیک در اختیار توست، اگر نخوری اش فاسد می شود، اگر فاسد شد، دیگر قابل خوردن نیست... اما باید بیاندازی اش دور و دیگر فکرش را هم نکنی، زندگی کیک های بیشماری در اختیارت می گذارد، هر لحظه یک کیک تازه برای تو، اگر کیک هایی را که نخورده ای و فاسد شده اند دور نریزی و به حسرتشان بنشینی، کیک های دیگرت هم فاسد می شوند... پس لحظه ات را با کیکی که در اختیار داری جشن بگیر
:)

2011-03-23T19:41:00.002+04:30

Dreams have only one owner at a time. That's why dreamers are lonely.
Erma Bombeck

2011-03-08T01:06:00.003+03:30

با امروز 6 ماهه که اینجام

2011-02-23T16:58:00.006+03:30

تو که هیچ وقت حرف تازه ای نداری، همیشه همون سوالای تکراری اعصاب خرد کن رو می پرسی! اعصاب خرد کن از این نظر که مثل یه نوار ضبط شده هر بار همون ها رو تکرار می کنی! و من باید همه رو به ترتیب مثل یه نوار ضبط شده با متانت جواب بدم و مثل احمق ها لبخند بزنم که به نظر بیاد از سوالات ناراحت نیستم! می دونی چی بیشتر آزارم می ده؟ اینکه وقتی می دونی از این شرایط ناراحت می شم بیشتر روش اصرار می کنی و هر بار تاکیدت رو هم بیشتر می کنی! گاهی می گم کاش نه اینترنت بود، نه تلفن نه تلگراف و نه پست... آدم ها نامه ها رو به پای کبوتر می بستن و اگه کبوتر سالم می رسید بعد از مدت ها می تونستن پیغامی از راه دور داشته باشن! شاید اون طوری درک می کردن که دور بودن یعنی دلتنگی زیاد و دلی که تنگ باشه خیلی راحت تر می شکنه و اشک ها پتانسیل بیشتری برای سرازیر شدن دارن! کاش آدم ها می دونستن تلفن و اسکایپ، صدا و تصویر رو می رسونن ولی فاصله رو کم نمی کنن، کاش می دونستن اون کسی که پشت مانیتور نشسته و دارن باهاش حرف می زنن و لبخندی رو لبشه، همونیه که کیلومترها دورتر تک و تنها با یه دل تنگ چشم امیدش به مانیتوره و حرف هایی که بهش زده می شه! حرف هایی که آرزو می کرد یه نوار ضبط شده از سوالای تکراری و آزرده کننده نباشه

2011-02-14T01:09:00.002+03:30

go... go... go...
not too fast...
neither too slow...

2011-02-01T03:20:00.002+03:30

اگر هر آدمی یک بار متولد شود، در شرایطی خاص قرار گیرد که مخصوص همان فرد است و آن فرد حق انتخابی در آن ندارد، شرایط دیگر زندگی اش هم به ترتیب زندگی اش را شکل دهند، اینگونه فردی در آفریقا زاده می شود، سال دوم زندگی را بر اثر سوء تغذیه بدرود می گوید و تمام. فردی در قبیله ای سنتی زاده می شود، سال دهم زندگی به همسری مردی در می آید و تا آخر عمر به زادن و پروردن کودکانش روزگار می گذراند. دختری در دوران جاهلیت اعراب زاده می شود، و به محض تولد توسط مردان خانواده در بستر خاک مدفون می شود. پسری در خانواده ای شاهانه زاده می شود و پس از پدرش بر تخت پادشاهی می نشیند. دیگری درخیابان زاده می شود، در خیابان زندگی می کند و همانجا جان می دهد و می میرد. آدم های مختلف با شرایط مختلف... یکی در آفریقا، یکی در قطب شمال، یکی از سرما می میرد، یکی در جنگ، یکی از گرما، یکی در عهد دایناسور، یکی در زمان جاهلیت،... مسلما هیچ کدام به اندازه ی برابر شانس زندگی نداشته اند. اگر فرض کنیم از زمان اولین انسان تا به انتهای زندگی بشر به تعداد
نفرN
روی کره ی زمین متولد شده باشند و برای اینکه همه ی انسانها به اندازه ی هم حق زندگی کردن داشته باشند، یعنی هر فردی به جای همه ی آدم های دیگر متولد شود و زندگی آن ها را نیز تجربه کند، آنگاه باید به تعداد جایگشت های زندگی همه ی آدم ها این دوره ی زندگی تکرار شود. و هر بار همه ی اتفاقات دوره ی قبل دقیقا تکرار شوند! همه ی تاریخ ها، نفس ها، اشک ها، بوسه ها، عشق ها، جنگ ها، کشتن ها، و این گونه جهان فقط قالبی است که آدم ها در آن قرار می گیرند، و شکل آن را به خود می گیرند. پسری که آن بار شاهزاده بود این بار همان دختریست که بدست پدر مدفون می شود، دخترک این بار چندیدن سال بعد نزدیکی های قطب شمال بدنیا می آید و دوره ای دیگر همان مردی می شود که دخترش را در خاک دفن می کند و در دوره ی بعدی و دوره های بعد به اندازه ی تمام جایگشت های ممکن
بارN!
تمام این اتفاقات تکرار می شوند و همه ی آدم ها همان کارهایی را تکرار می کنند که دیگری که جای آنها بود در دوره ی قبلی کرده بود. اگر اینگونه عادلانه باشد اما آنموقع دیگر نمی توان در مورد اختیار صحبت کرد

2011-01-30T03:19:00.002+03:30

Miracle happens to those who believe in it, even if others don't!

2011-01-23T03:35:00.002+03:30

در پس جملات و ادای محکم کلماتشان، لطافت و محبتی دلنشین نهفته است... چیزی وجود دارد که فراتر از کلام و زبان است، چیزی که آدم ها را به هم وصل می کند و به آن ها فرصت می دهد خواسته های هم را دریابند و به هم کمک کنند
به همین دلیل تشکر جز اولین کلماتی که از هر زبان می آموزیم

2011-01-20T03:40:00.002+03:30

اصلا نمی خواهم در مورد اتفاقات ایران چیزی بدانم، چرا که جز کابوس و افسوس چیزی برایم نخواهد داشت

2011-01-16T03:54:00.001+03:30

یادم نرفته، یه روزایی یه چیزایی رو دوست داشتم ، بعد خیلی هاشونو جا گذاشتم و رفتم. اونا تغییری نمی کنن، اگه یه روز دوباره برگردم اونارو به همون شکل سر جاشون می بینم. اما آدمهایی رو که دوست داشتم چی؟ اونا هم همون شکلی می مونن؟

2011-01-10T23:30:00.003+03:30

به هنر علاقه مندم، از خردسالی نقاشی می کشم و این کار را خیلی دوست دارم؛ موسیقی را دوست دارم و همیشه دوست داشتم نواختن سازی را به طور حرفه ای بیاموزم. ورزش و تحرک را دوست می دارم و همیشه پر تحرک بوده ام. از کودکی انعطاف بدنی خوبی داشته ام و دوست داشتم ژیمناستیک را به طور حرفه ای یاد بگیرم، به رقص باله و همین طور پاتیناژ بسیار بسیار علاقه دارم، تیر اندازی و نشانه گیری را هم دوست دارم و خیلی ورزش های دیگر... اما هرگز این فرصت را نداشته ام که به علایقم بپردازم
تنها فرصتی که برای من مهیا بوده کتاب و دفتر و مدرسه بوده و وظیفه ی من درس خواندن
عاشق طبیعت و کند و کاو در آن هستم، عقیده دارم باید از طبیعت درس گرفت و آنقدر ناشناخته ها در طبیعت بسیارند که ما را لحظه ها در فکر فرو برند... باید در طبیعت گشت، یافت و آشکار کرد
برای خیلی از ما رسیدن به علایقمان یک آرزو می شود، یه آرزو باقی می ماند و به صورت یک آرزو در ما می میرد، به خودمان وعده سر خرمن می دهیم بگذار وارد دانشگاه شوم بعد، درسم تمام شود بعد، بگذار سر کار بروم بعد
چون به ما همیشه وعده داده اند و ما عادت کرده ایم
بیایید حداقل خودمان به خود احترام بگذاریم و برای رسیدن به خواسته هامان تلاش کنیم

2011-01-03T20:08:00.003+03:30

پرسیدن سوال "درساتو می خونی؟" از یه دانشجوی فوق لیسانس در حد پرسیدن سوال "مسواک می زنی؟" از یه آدم بالغه

2010-12-15T23:43:00.003+03:30

پرنده ای که در حال پرواز است، به فرمان شما از پر زدن باز نخواهد ایستاد، مگر آنکه تیری به سمتش شلیک کنید و جانش را بگیرید، یا دانه ای برایش بپاشید و او را مورد محبت قرار دهید، کدام را می پسندید؟
خشونت یا عطوفت؟

2010-12-07T01:15:00.005+03:30

بعضی وقت ها از جایی می گذری، حسی می گوید بروی نزدیک تر اما نمی روی، می گذری اما آن حس می ماند هر لحظه مثل پاندول ساعت می آید و می رود، بر دیواره ذهنت می کوبد و دیوانه ات می کند. مثل حس دیدن یک گل و فرو خوردن اشتیاق بوییدن، لمس کردن، یا حتی گرفتن عکسی از آن، حس کنجکاوی برای دریافتن نحوه کار دستگاه عجیب موسیقی که مردی کنار خیابان آن را می نوازد و اشاره می کند که نزدیک بروی، حس برخاستن از صندلی اتوبوس بلکه پیرزنی بخواهد بنشیند، حسی که می گوید این فرصت ها فقط یک بار ممکن است پیش بیایند. فقط یک بار آن گل را ببینی، فقط یک بار صدای آن ساز را بشنوی، فقط یک بار به آن پیرزن کمک کنی، فقط یک بار یک نفر را دوست بداری ، فقط یک بار آن فروشنده دوره گرد عجیب از شهر تو بگذرد، و بعد از آن یک بار هر چقدر بدنبالشان بروی آن ها را آن گونه که در آن لحظه بودند، ناب و شگفت انگیز نخواهی یافت

2010-11-08T23:04:00.002+03:30

برای رسیدن به دور دست، تنها خیره شدن به افق کافی نیست، نقشه ای باید داشت، توشه ای، وانگیزه ای برای گام برداشتن، رفتن و رسیدن

2010-11-08T22:56:00.002+03:30

وقتی فکرهای عجیب به ذهنم می رسد، میدانم می توانم به زندگی ام امیدوار باشم

2010-11-05T23:21:00.006+03:30

مثل آن عکس هایی که با آدم حرف می زنند، می برندت تا عمق تصویری که در ذهنت تداعی می شود، روزهایی، خاطراتی، اشخاصی، حرف هایی، گفته هایی، شنیده هایی، چشم هایی، نوشته هایی، سکوت هایی، آواهایی، رنگ هایی، آرزوهایی... مثل همان عکس ها که یک آن در ذهنمان قاب می شوند، میخی به دیوار ذهنمان می کوبند و به آن آویخته می شوند، گاهی چیزهایی می بینیم که انگار پیش ترها در ذهنمان قاب شده اند و اینک خود را به ما می نمایانند و ما را بر جای خود میخکوب می کنند

2010-10-24T17:12:00.003+03:30

دیشب خواب دیدم سوار مترو هستم و در ایستگاه خیابان ولیعصر پیاده شدم. انگار برای خرید چیزی رفته بودم آنجا، برای خرید بلیط یا چه نمی دانم دقیقا. بعد از نیمه شب بود و هوا تاریک روشن، تمام مغازه ها بسته بودند و فقط نوری هر از گاهی از تابلوهای تبلیغاتی مغازه ها به چشم می خورد. می دانستم خواب است اما حس خیلی خوبی داشتم. امروز به شدت دلم برای تهران تنگ شده است. برای خیابان های شلوغش، برای پارک هایش، کافه هایش، برای خیابان شریعتی، برای پالیزی، برای آن وقت ها که بعد از ظهر تعطیل پاییزی از سیدخندان تا سر میرداماد پیاده می رفتیم و بعدش هم اگر رمق داشتیم باز پیاده می رفتیم تا سینما فرهنگ و گاهی تا تجریش. برای کتاب پنجره، برای مرکز خرید اند.یشه، برای سر زدن به کتابفروشی مژدک و گپ هایمان، برای سینما آزادی، دربند، سپید و سیاه، شب های بارانی پارک نشاط و بوی برگ های خیس کاج و یک عالمه چیزهای دیگری که در هیچ جای دنیا مثالش پیدا نمی شود

2010-10-01T22:12:00.004+03:30

می دانی هیچ جا وطن آدم نمی شود! البته وطن آدم همراه با هموطنانت است که برایت خاطره انگیز و دلنشین است. وقتی بدانی آن جا جایی برایت نیست، وقتی کاری از دستت بر نمی آید، باید اندوه دوری از خانواده و سرزمینت را همراه خود در غم و شادی دیار غربت به دوش بکشی.
می دانم اگر مردم این جا آنقدر مهربان نبودند مطمئنا تابحال بارها بالشم از اشک خیس می شد، خوب است نمی گذارند احساس تنهایی کنم
:)

2010-09-29T10:51:00.002+03:30

کلاس چهارم دبستان که بودم اولین سالی بود که درس جغرافیا داشتیم، آن روزها یک کره ی زمین داشتم روی میز تحریرم. هر از گاهی که از کنارش می گذشتم چرخی به آن می دادم و دوری در آن غرق می شدم. هر بار مکان تازه ای کشف می کردم و به خود می بالیدم. با خود فکر می کردم که آیا ممکن است شخص دیگری هم اکنون همچون من روی کره ی زمین بزید و به همین چیزها بیندیشد که من می اندیشم؟ به اینکه کجاهای این کره را در خواهم نوردید؟ تماشای نقشه ی خشکی های زمین و جهت یابی با قطب نما از سرگرمی های مورد علاقه ی من بود. هر موقع که می توانستم نقشه ی بزرگم را کف اتاقم پهن می کردم و به تماشای تصورات خود از آرزوهایم می نشستم. اینکه روزی به بالاتر از آسمان سفر کنم و از آن بالای بالا به تماشای کره ی زمین واقعی بنشینم. یادم می آید که چقدر به نجوم و زمین شناسی علاقه مند بودم. شب ها به تماشای ستاره ها می نشستم و به خود امید می دادم. آن وقت ها مثل این روزها نبود که به آسانی بتوان به منابع اطلاعاتی دسترسی داشت. من بودم و یک کتاب اطلاعات عمومی در سطح نوجوانان که آن را چندین بار خوانده بودم و هر بار از خواندنش لذت می بردم. وقتی به کسی می گفتم این ها مباحث مورد علاقه ام هستند، می خندیدند و می گفتند، در ایران فکرش را هم نکن، نه پولی درش هست و نه آینده ای جز خواب و خیال! از آن موقع تصمیم گرفتم آرزوهایم را به کسی نگویم! خودم راهم را انتخاب کنم و امیدوار باشم

Music

2010-09-23T22:16:00.001+03:30

http://www.stereomood.com/

2010-09-22T12:37:00.003+03:30

نور ملایمی از پنجره به درون اتاق می تابد، سر و صدای اتوبوسی که از خیابان می گذرد بیدارم می کند. مثل هر روز یک ساعت زودتر از آن که ساعتم زنگ بزند بیدار می شوم. سومین هفته از زندگی من دور از خانه آغاز می شود. چه می گویم، حالا دیگر به نوعی اینجا خانه ام شده است. زندگی روزی در میان کسانی که می شناسیشان و روزی در میان کسانی که چندان نمی شناسیشان. چندان غریب نیست فقط باید بیاموزی هر درسی را که این راه به تو می دهد. یاد گرفتن زبانی دیگر، دوستی های نو، افکار، فرهنگ ها و درس هایی که فقط باید در آن حل شد تا آموخت و به خاطر سپرد
این آغاز مرحله ی جدیدی از زندگیست، و کمانی به سوی رویاهایی که انتظار می کشند حقیقت را

2010-08-13T01:43:00.006+04:30

کلاس اول دبستان که بودم مدرسه ما تو یکی از روستاهای دور افتاده ی آذربایجان بود. مدرسه ی ابتدایی با تعدادی کلاس، نه چندان بزرگ، و کلاس ها طوری بود که کلاس های دخترا و پسرا شیفت مخالف هم بودن و به طور گردشی هر دو هفته این شیفت جابجا می شد. البته کمی که از سال تحصیلی گذشت یه مدرسه ی نو برای دخترا درست کردن و ما از اون مدرسه رفتیم. اون موقع که مدرسه مشترک بود، بیشتر کارکنای مدرسه مرد بودن. اون میون یه آقایی هم بود که معلم کلاس اول پسرونه بود. یه مرد نسبتا قد کوتاه و کمی هم چاق موهای به رنگ قهوه ای روشن مایل به نارنجی و ریش و سبیل نسبتا کم پشت و همرنگ موهاش. تا جایی هم که یادمه همیشه پیراهن مردونه سفید با خط های کمرنگ فاصله دار و یک شلوار پارچه ای مشکی می پوشید. البته علاوه بر اینکه معلم پسر کلاس اولی ها بود، ناظم هم بود! تابستون قبل از کلاس اول هم که ما به عنوان پیش دبستانی می رفتیم مدرسه میومد و به ما سرمشق لوحه می داد. صورتش همیشه یه حالت داشت و از چهره ش نمی شد پی برد که داره به چی فکر می کنه یا اینکه خوشحاله یا ناراحته یا عصبانی! زیاد ازش خوشم نمیومد شاید به خاطر اینکه ناظم بود و معمولا تو دستش تیر و تخته بود و گاه و بی گاه احتمالش می رفت باهاش بزنه تو سر و کله بچه ها ! من اون موقع صحبت کردن به زبون آذری بلد نبودم، برام سخت بود هرچند تحت شرایطی که داشتم مجبور شدم یاد بگیرم، اما اون اوایل که رفته بودم مدرسه وقتی از این آقای ناظم فارسی سوالی می کردم، ترکی جوابمو می داد! خیلی رو اعصاب بود، برام عجیب بود که یه نفر که معلمه چطور می تونه فارسی صحبت کردن بلد نباشه! یه جورایی هم بهم بر می خورد احساس می کردم چون ناظمه این طوریه از قیافه شم که نمی شد فهمید خوش اخلاقه یا بد اخلاق! اما من چند بار دیده بودم که با چوب بچه هارو می زد مخصوصا پسرای کلاس پنجمی رو، که البته من بهش حق می دادم
بگذریم نمی دونم یه دفه چطور شد که امشب یاد اون آقا افتادم، دارم سعی می کنم اسمشو به خاطر بیارم، شاید اصلا همون باعث شد به خودم بیام تا زبونشونو زودتر یاد بگیرم واصلا سعی کنم تا خودم گلیمم رو از آب بکشم بیرون

2010-08-12T17:07:00.003+04:30

چه دلیلی داره برای انجام کاری که در موردش ممطمئنم و مدت هاست- منظورم مدت خیلی زیادیه نه چهار پنج سال بلکه خیلی بیشتر- بهش فکر می کنم به بقیه اجازه بدم نظرشونو به من منگنه کنن! نه! من راهی رو که رفتم و خواهم رفت ادامه می دم! باید بگم در این مورد خودم تشخیص می دم چی کار کنم و نظر هیچ کس هم برام مهم نیست و برای اولین بار در زندگیم می خوام خودخواه باشم

2010-08-12T17:02:00.002+04:30

از این به بعد راجع به انجام کاری که فکر می کنم درسته فکر نمی کنم، بلکه انجامش می دم

2010-08-07T22:12:00.002+04:30

این روزها یکی از بزرگترین دغدغه های من آب شدن یخ های کره زمین است

2010-07-26T01:26:00.003+04:30

I've uploaded a new soundtrack for my Music box,
Title : Love and Longing
This is a soundtrack of a Korean movie " My Sassy Girl"

2010-07-20T12:54:00.003+04:30

همه ی این چند وقتی که مسافرت بودم به کنار، چیزی که دو روز مونده به برگشتم تو خونه ی مادربزرگم دیدم و خیلی منو ذوق زده کرد یه گلدون بود،
بله یه گلدون
:)

2010-07-19T22:08:00.003+04:30

در زندگی گره هایی هست، گره هایی که ما را مجبور به چرخیدن می کند تا بازشان کنیم، بپیچانیمشان، دورشان بزنیم
گره هایی که ما را وادار می کند قید دوست داشته ها و دوست نداشته هایمان را بزنیم، وابستگی ها، دوستی ها، عشق ها، بودن ها، دیدن ها
گاهی این گره ها در ابتدای زندگی ما انسان ها هستند، گاهی در میانه، گاهی در انتها، و گاه بی انتها در زندگی مان ظاهر می شوند، و ما را در زندگی تاب می دهند، می پیچانند، گره می زنند و آزاد می کنند
...

2010-07-07T16:25:00.004+04:30

هر کسی برای خودش ستاره ای در آسمان دارد؟ وقتی کوچکتر بودم شب ها روی تراس خانه مادربزرگم دراز می کشیدم، به آسمان خیره می شدم، ستاره ها را تماشا می کردم، دنبال ستاره ام می گشتم، همیشه یکی از ستاره ها از بقیه پر نورتر بود که من آن را از آن خود می دانستم. با خودم فکر می کردم که اگر به ازای هر نفر یک ستاره در آسمان باشد، پس حتما خیلی ستاره در آسمان هست... دایی ام به من یاد داده بود ستاره ها را بشمارم. من شروع می کردم ستاره ها را می شمردم و هر ستاره را به کسی نسبت می دادم. اما همیشه پرنورترین ستاره را مال خود می کردم. بعد ها فهمیدم خیلی ها به آن ستاره پرنور نظر دارند، پس نمی تواند متعلق به من باشد، ستاره ای که مال خودم باشد به این سادگی ها نمی تواند در دسترس همه باشد! ستاره ی من را فقط خودم می بینم، ستاره ای در دوردست، آن قدر دور است که خیلی وقت ها خودم هم نمی بینمش، فقط می دانم کجای آسمان است، فقط گاهی، گاهی وقت ها در آسمان پیدایش می شود، برقی می زند و در حجم نورانی ستاره های دیگر گم می شود. آن ستاره را دوست دارم، آن وقت ها وقتی شب ها به آسمان خیره می شدم، به ستاره ام قول می دادم که روزی از نزدیک ملاقاتش خواهم کرد.
ستاره ای که فقط متعلق به خود من است
:)

2010-07-03T12:52:00.002+04:30

الف- من شجاعم
ب- دختر شجاع؟
الف- بله، خودم هستم

2010-06-21T23:23:00.002+04:30

هستی Take it easy الف- کلا آدم
نیستم Don't care ب- شاید، ولی

2010-06-18T23:32:00.002+04:30

خب آدم وقتی دلش بشکند، دلش می شکند دیگر
چه موقع دلش می شکند؟
بستگی دارد اما اگر دلش بشکند ممکن است اشکش در بیاید
آدم ها هر چقدر پوستشان هم کلفت باشد و به روی خودشان نیاورند بالاخره روزی دلشان نازک می شود، می شکند
اشکشان در می اید
قلبشان درد می گیرد، دردی از قلب می تپد، جاری می شود و تا سر انگشتان شعله می کشد

پ.ن1: این جمله آخرو که تایپ کردم احساس کردم قبلا در گذشته هم این جمله رو تایپ کردم و اون موقع هم باز همین فکرو کردم!
-----------------------------------------------------------------------------------
فقط می گویم چیزی نمانده طاقت بیار
طاقت می آورم
همین طور است، همانطور که تا به اکنون تاب آورده ام

پ.ن2: حالا بی خیال این حرفا، قالب وبلاگو عوض کردم
:D

2010-06-07T14:42:00.004+04:30

!پتونیا، پتونیا
پتونیا اسم گلی بود که برای اولین بار خودم مسئولیت نگهداری اش را به عهده گرفتم. روز ها به آن آب می دادم، برگ هایش را از گرد و غبار پاک می کردم. شب ها کنار پنجره می نشستیم دو تایی من و پتونیا آسمان را تماشا می کردیم، هر دومان سکوت می کردیم و گوش می سپردیم به صدای جیرجیرک ها. پتونیا، گل دوست داشتنی من! آخرش چه شد! من نبودم، پتونیا تنها ماند، هیچ کس به اندازه من نمی توانست مراقبش باشد، پتونیا این را می دانست، ای کاش نمی دانست! پتونیا غمگین شد، هفته ای یک بار به دیدنش می رفتم. پتونیا مثل قبل نبود، ته مانده ی لبخندی بر آخرین برگ های سبز رگه دارش باقی مانده بود. آخرش پژمرد. آن موقع سرم شلوغ بود زیاد خیالم نبود که گلم پژمرد. اما بعد از آن نتوانستم گلدانی جایگزینش کنم. بدنبال گلی مشابه بودم، پتونیایی دیگر، اما پیدایش نکردم. گل های دیگر، گل های زیباتر، رنگ به رنگ، برگ های شفاف، نه ! نه! نمی شود. یعنی راست است که می گویند انسان ها اولین عشقشان را فراموش نمی کنند؟! شاید پتونیا اولین عشق من بود! اولین گلدان، اولین مسئولیت، اولین دلبستگی! شاید اگر گل دیگری در آن گلدان بود اولین عشق من می توانست یک ارکیده ی وحشی باشد یا یک لاله ی واژگون! اما حالا پتونیا! هربار که از مقابل گل فروشی می گذرم همانجا خشکم می زند، وارد مغازه می شوم،همه جا را بدنبالش جستجو می کنم، داخل ویترین، داخل مغازه، حتی گلخانه ای را که در آن گل هایشان را پرورش می دهند، تا شاید ردی بیابم از گمشده ام، پتونیا! اوایل بهار سری به گلفروشی زدم، جستجویم را آغاز کردم، طبق معمول گلدانی انتخاب کردم تا با خود ببرم ، شاید کمی دوری پتونیا را تسکین دهد -اما همیشه این گل های بی نوا زود می پژمرند، می دانند پای عشق دیگری در میان است- گلدان را روی میز گذاشتم تا گلفروش بیاید. روی میز چه دیدم؟ باورم نمی شد! پتونیا! گلدانی از پتونیای سرخ! گلفروش آمد، و من با هیجان فریاد زدم پتونیا!
- بله خانم گلدان زیباییست، پتونیاست!
پتونیای سفید هم دارید؟
- باید نگاهی به گلخانه بیندازم
گلفروش مرد میانسالی بود با چشمان آبی روشن که طاسی سرش برق چشمانش را دوچندان می نمود، بعد از دقایقی آمد
- فقط پتونیای سرخ داریم! پتونیای سرخ خواهان بیشتری دارد، چرا همین را نمی برید؟ پتونیای سفید پتونیای معمولی است، در مقابل سرما هم مقاوم نیست
نمی دانستم چه بگویم، همانطور که در آن چشمان آبی براقش نگاه می کردم دوست داشتم بفهمد که از نظر من پتونیای معمولی بی نظیر است! با خودم می گویم نکند پتونیای من را سرما از بین برده باشد! خداحافظی کردم و رفتم
پتونیای سفید، نمی دانم به این خاطر که من بدنبالش هستم پیدایش نمی کنم ؟ یا چون نایاب است این همه مشتاق یافتنش هستم

2010-06-04T02:05:00.000+04:30

:) دندونپزشک ها رو دوست دارم

2010-05-31T02:44:00.002+04:30

تصویرگر: لیدا طاهری

دوست دارم این گونه رویای شبانه ام را با ستاره ها در میان بگذارم

2010-05-31T02:37:00.003+04:30

من از آدم هایی که با بد اخلاقی می خواهند چیزی را به کسی یاد بدهند بیزارم، از اینکه خودم هم با بد اخلاقی بخواهم چیزی به کسی یاد بدهم بیزارم. اصلا از بد اخلاقی بیزارم

پ.ن: ای کسی که می خواهی راه رفتن یاد دیگری بدهی، وقتی آموزشت را دادی پایت را از کفشش در بیاور بگذار خودش راه رفتن را تمرین کند، وگرنه کله ملق خواهید زد

2010-05-26T19:03:00.008+04:30

ناچار بودم چندين ساعت را در آن ايستگاه كوچك بگذرانم. هر لحظه انتظار داشتم ماريا را ببينم. منتظر اين پيشامد بودم، با همان خرسندي تلخي كه وقتي بچه بوديم و ما را دعوا كرده يا كتك زده بودند جايي پنهان مي شديم به اين اميد كه بزرگترها به جستجوي ما بيايند و بد رفتاريشان را جبران كنند. ولي ماريا هرگز نيامد. با رسيدن قطار من براي آخرين بار نگاهي به جاده انداختم، به آن اميد كه شايد در آخرين لحظه پيدايش شود، ولي نشاني از او نبود؛ اندوه من وصف ناپذير بود. /
تونل- ارنستو ساباتو

------------------------------------------------------------
پ.ن: اين قسمت كتاب برام جالب بود، خيلي وقت بود مي خواستم اينجا بنويسم
به نظرم عبارت "از دل برود هر آنكه از ديده برفت" در مورد آدمايي كه حافظه تصويري خوبي دارن كمتر مصداق پيدا مي كنه، مگر اينكه خودشون بخوان

2010-05-23T01:21:00.003+04:30

يه چيز جالبي كه متوجه شدم اينه كه وقتي نظرات اطرافيانم (مثلا خانواده) خيلي متفاوت از نظرات منه، تصميماتي كه مي گيرم هم معمولا به نظرشان غريب و غيرممكن مياد. بنابراين تمام تلاششونو به كار مي برن تا من راه عاقلانه اي كه به نتيجه موردنظر مطلوبشون منتج مي شه برگزينم! جالب اينجاست در نهايت بعد از اينكه من همون راهي كه خودم انتخاب كردم رو با مقاومت و پافشاري و مقابله با موانعي كه خودشون جلو پام گذاشتن طي مي كنم، بهم افتخار مي كنن! خب از اول بذارن من با خيال راحت به كارم برسم، آخر داستانو كه نبايد اولش تعريف كرد، بالاخره هر راهي آخرش يه نتيجه مثبت داره

2010-05-20T00:26:00.003+04:30

اين روزها وقتي ياد سال گذشته همين موقع ها ميفتم، دلم مي گيرد، خيلي زياد
دلم براي آن روزهاي خوب تنگ شده
براي بعضي آدم ها
و خيلي چيزها
همه چيز تغيير كرده، حتي محل زندگي ام، دلم براي حياط خانه قبلي مان تنگ شده
حالا نمي شود بهار را احساس كرد جز به سختي

2010-05-18T02:26:00.004+04:30

!بعضي شماره ها رو هر كاري كني حفظ نمي شي، مخصوصا اگه كاربردي باشه، مثل كد ملي يا كد پستي
بعضي شماره ها رو كافيه فقط يه بار از روش بخوني كه يه جا وارد كني، همچين مي چسبه به مُخت كه هر كاري هم كني يادت نمي ره

2010-05-18T02:16:00.002+04:30

!هميشه ارديبهشت زود ميگذره، برعكس نيمه دوم فروردين

2010-05-15T00:11:00.003+04:30

امروز بعد از ظهر تو خونه نشسته بودم تلويزيون تماشا مي كردم، كه ديدم از بيرون يه صدايي مياد! مثل صداي قيژ قيژ كشيده شدن يه نوار فلزي روي زمين. از پنجره بيرونو نگاه كردم ديدم سورنا پسربچه همسايه طبقه پايينمونه با يه پسر بچه كوچولوي ديگه، هر كدوم يه دونه از اين متر هاي فلزي كه جم مي شه دستشونه. متر ها رو باز كردن و دارن دور حياط مي چرخن. ياد قبلنا افتادم كاملا حس كردم الان اون دوتا از بازي با اون مترها چه كيفي مي كنن. وقتي كوچيك بودم خيلي از اين مترها خوشم ميومد، تو بازي هام ازشون به عنوان قلاب ماهيگيري يا طناب نجات استفاده مي كردم :دي
پسر كوچولو هي متر رو باز و بسته مي كرد و اينور اونور مي پريد. سرشو بلند كرد، خنديد سلام كرد؛ پرسيدم: اسمت چيه؟
گفت: اسپايدرمن
:)

2010-05-15T00:01:00.001+04:30

!دلم نمي خواهد بعدا خودم را لعنت كنم بگويم چه آدم بي عاطفه اي بودم

2010-05-13T23:16:00.002+04:30

هميشه از هواي ابري بهار لذت مي برم. مخصوصا وقتي عصرا همه جا از بس ابريه تاريك مي شه و رعد وبرق مي زنه، يه جورايي انگار سبزي درختا روي آسمون منعكس مي شه! بعد يهو نم نم بارون مي زنه بوي خاك بلند مي شه، بعدش تند مي شه، خيلي تند! بارون وحشي! خيلي هيجان انگيزه، قبلنا كه مدرسه مي رفتيم اين جور وقتا همه با هم از كلاس مي زديم بيرون دست همو مي گرفتيم دور حياط مي چرخيديم! خيلي لذت بخشه خيلي خيلي خيلي

2010-05-08T20:04:00.005+04:30

وقتي منتظر چيزي باشي، بايد راهي پيدا كني، راهي براي اينكه از بيداري نميري. به انتظارت فكر نكني. آنقدر خسته شوي كه بدون آنكه بفهمي خوابت ببرد. زمان يادت برود. هر كاري كه مي تواني بايد انجام دهي. يك جور مبارزه است شايد هم يك جور مقاومت. كتاب بخوان، آواز بخوان، برقص، بنويس، حرف بزن، نقاشي كن، هر كاري بلدي انجام بده! اين مدت كار من همين بود، روزها بي سر و صدا در اتاقم مي خزيدم، رنگ ها را آماده مي كردم، سپس نقاشي نقاشي نقاشي، مهم نيست اصلا چه مي كشم، براي چه و چگونه، يك جور وقت گذراني لذت بخش، از صبح تا شب، شب تا صبح. بينش سري به اينترنت مي زنم گاهي اگر دوستي باشد، فيس بوكي جايي، دوباره برمي گردم، روزها پايين ميروم منتظر پستچي مي مانم، بر مي گردم دوباره به نقاشي ادامه مي دهم. موقع نقاشي موسيقي گوش مي دهم. به دوستي زنگ مي زنم: بي زحمت يه سري آهنگ كه خودت دوست داري معرفي كن! نقاشي هايم تكراري شده اند مي گويد: تو كه مي داني براي من انتخاب آهنگ كار سختيست اما مي توانم نقاشي بهت معرفي كنم يا فكر مي كنم بعدا بهت خبر مي دهم! من حوصله انتظار ندارم. بي خيال
رنگ هايم تمام مي شوند، به مغازه سر خيابان مي روم، همان كه پشت پارك است. آنجا را دوست دارم. وارد آنجا مي شوم طبق معمول يك قلم موي تازه برمي دارم. مي روم قسمت رنگ ها. صاحب مغازه مي آيد: چيزي لازم داريد؟ بله. شماره رنگ ها را روي ميز مي گذارم، نگاهي به شماره ها مي اندازد، قفسه پشت سرش را نگاه مي كند، سرش را مي خاراند، به زير ميز مي رود. سرش را بلند مي كند: متاسفم رنگ هايمان تمام شده اند. همين ديروز يك بسته رنگ برديد! مصرفم خيلي بالا رفته. اما عيبي ندارد. كمي از رنگ هاي قبلي باقي مانده فعلا با همان ها سر مي كنم. پس همين قلم مو را برمي دارم. مي داني خوبي نقاشي اينست كه مي تواني هر كسي را كه دلت بخواهد به هر شكلي و هر حالتي كه دوست داري به تصوير بكشي، هر طور كه دلت بخواهد

2010-05-08T00:34:00.000+04:30

حالا هرطور هم بشود بنده در نهايت اعتقاداتم ميهن پرستانه است، اينو خودم قبلا هم مي دونستم، طي يه مكالمه با يه دوست غير ايراني بهم يادآوري شد